Ustanak, koji je pokrenut u Srbiji 1941. godine, ugušen je nemačkom ofanzivom krajem novembra iste godine. Brzina i efikasnost, sa kojom su Nemci lomili otpor i potpuno zauzimanje slobodne teritorije, poništilo je sve uspehe ustanika. Iza ofanzive okupatora ostalo je mnogo prolivene ljudske krvi, zapaljenih domova, uhapšenih i interniranih pojedinaca. Jedan od pokazatelja uspešnosti nekog vojnog poduhvata sigurno je broj neprijateljskih vojnika koji je ubijen. Obe ustaničke formacije, po pregledu Nemaca od 20. decembra 1941. godine, ubile su u Srbiji 176 Nemaca i još 378 ranili. Ova statistika vođena je od početka ustanka, ali početni datum za Nemce bio je najverovatnije septembar 1941. godine. Ako se ovom broju nemačkih vojnika, koji su izbačeni iz stroja, dodaju i oni koji su stradali tokom avgusta 1941. godine (u julu Nemci nisu imali gubitaka) dobija se broj od ukupno 203 ubijena vojnika Vermahta.

Nemci su u borbi ubili 3.562 lica, a za odmazdu streljali još 11.164 osoba. To je podatak koji je važio do 20. decembra 1941. godine. Izveštaj o ubijenim i streljanim 11.164 lica nije bio potpun, jer su prve egzekucije izvršavane bez zapisnika. Nemci nisu vodili statistiku smrti nastalu u međusobnom sukobu partizana i četnika. Da bi se ispunilo naređenje, po kome je trebalo da se za jednog ubijenog Nemca strelja 100 Srba, a za ranjenog 50, za kaznu je trebalo ubiti još 20.174 ljudi. Da bi se ispunio ovaj plan, odmazde su nastavljene i po slomu ustanka. Nova statistika smrti u Srbiji, sačinjena 7. aprila 1942. godine, govori da su Nemci do kraja 1941. godine, u borbi ubili 11.522 čoveka, i streljali još 21.806 lica, što je bilo i planirano. Kvota od preko 34.000 ljudi koje treba ubiti, kao kaznu za nemačke gubitke, bila je ispunjena. Samo u aprilskom ratu iz čačanskog kraja (opštine Gornji Milanovac, Čačak i Lučani) stradalo je ukupno 224 vojnika. Najveće gubitke imali su partizani. Iz njihovih formacija je u borbi i egzekucijama po zarobljavanju stradalo ukupno 531 lice. Tom broju treba dodati i još 10 usmrćenih simpatizera partizanskog pokreta. Po statistikama koje su napravili preživeli učesnici partizanskog pokreta, do 3. novembra 1941. godine, u borbama sa Nemcima ubijena su i 72 ravnogorca. Ovaj broj je sigurno veći, jer su se u partizanske žrtve uračunali i oni ljudi koji su nastradali u čačanskom kraju, a nisu poreklom sa ovog područja, kao i ljudi iz čačanskog kraja nastradali na drugim prostorima Jugoslavije. Ta metodologija nije primenjena na žrtve četnika. Stradanja ravnogoraca u građanskom ratu, novembra i decembra 1941. godine, nisu brojana. Jedan pregled žrtvi partizanskog nasilja 1941. godine u čačanskom kraju (bez opštine Gornji Milanovac), daje broj od 202 lica koja su ubijena. Ova statistika brojala je podjednako ravnogorce, pripadnike Nedićevih formacija, kao i civile. Od tog broja izvan borbe stradalo je ukupno 52 čoveka, najčešće streljanjem. Statistike koje su pravili preživeli pripadnici partizanskog pokreta, daju broj od 252 lica, koje su bile žrtve terora nemačkih ili jedinica koje su bile u službi okupatora. Ukupan broj ljudi koji su stradali 1941. godine u čačanskomkraju još nije utvrđen, ali i ovako krnja statistika daje porazan rezultat; 1.291 muškarac i žena, koji su nasilno završili život, na najrazličitije načine. Broj stradalih nije konačan. Čačani su na neki način imali i odgovornost za streljanja u Kraljevu, preko 1.755 pogubljenih ljudi, i Kragujevcu, oko 2.300 streljanih lica. Pred Drugi svetski rat ukupan broj stanovnika u čačanskom kraju (današnje opštine Lučani, Čačak, Gornji Milanovac) iznosio je oko 170.000 ljudi. Gubitak od najmanje oko 1.300 nasilno ubijenih ljudi, i još nekoliko stotina odvedenih u logore, sa već preko 3.000 zarobljenih tokom aprilskog rata, jedan je od rezultata svih događaja tokom 1941. godine. Brojevi ne odražavaju suštinu stradanja, jer su ginuli i ubijani uglavnom muškarci spremni za napore rata, a time i ljudi u najzrelijim godinama, koji su trebalo da budu osnova razvoja društva. LJudska patnja, poniženja, strah, neizvesnost, materijalna razaranja, prekid tokova ekonomskog života, umnogome su ceo kraj vratili na početak XX veka. Tragedija je time samo pojačana.

Rezulati ustanka, gledani kroz ove statistike, bili su zaista minimalni. Ustanak je ugušen u krvi. Stradanja vojnika svrstanih u obe vojne formacije bili su veliki, civilnog stanovništva još veći. Kratkotrajni i ograničeni vojni uspesi, imali su minimalan efekat na okupatora. Velika stradanja i patnje civilnog stanovništa nisu mogla da pomognu naporima saveznika u Evropi u slamanju nacizma. Ustanici u Srbiji nisu imali mogućnosti sami da poraze Nemce, bez pomoći saveznika, zbog kojih je Jugoslavija i ušla u rat. To su pokazale i analize daljih ratnih zbivanja, i razvoja događaja na velikim frontovima. Ustanak je doneo minimalne rezulate, koji su se istopili sa nemačkom ofanzivom.

Jedini trajan uspeh ustanka 1941. godine u čačanskom kraju, bila je duboka podela stanovništva ovog područja, sa mržnjom koja je preneta u budućnost. Došlo je do sudara revolucionarnog stvaranja novog društa, viđenog u idealizovanoj formi, i istrajavanja na legalitetu vlasti preostalog državnog tkiva srpskog društva posle nemačke okupacije. Borba se vodila i na liniji suprotstavljanja tradicionalnih načina života i novih ideja, koje su dolazile sa menjanjem dotadašnjih vrednosnih principa agrarnog društva. Sukob dva pokreta otpora pokrenuo je i nasilnički potencijal, za međusobne obračune unutar srpskog sela, za koje je u uslovima građanskog rata uvek bilo novih opravdanja. Početni elan u proganjanju Nemaca brzo je zamenila ostrašćenost srpsko-srpskog sukoba. Ovaj proces nije završen krajem 1941. godine, a čačanski kraj, koji je bio u centru ustanka, za sledeće tri godine rata ostaće u žiži svih zbivanja ravnogorskog pokreta i bratoubilačkog rata, koji je sa sukobom četnika i dobrovoljaca postao trodimenzionalan, i doneo dugotrajne podele u srpskom društvu...